ไม่ได้อัพเดทนานมากจริงๆ เพราะเป็นฤดูกาลท่องเที่ยวช่วงส่งท้ายปี แอบคิดถึงทะเลไทยมาตั้งนานในที่สุดก็ได้กลับมานอนเกลือกกลิ้งอยู่บน
หาดทรายขาวให้หายคิดถึงซะที ตามหมู่คณะเพื่อนๆ ไปไร่เลย์ จังหวัดกระบี่ นับนิ้วไปมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 ไปถึงไร่เลย์สูดอากาศดีๆ ทีีผสมกลิ่นไอเค็มๆ
ของน้ำทะเลเข้าไปเต็มปอด ชื่นใจจัง

จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่ไปไร่เลย์นั้น เป็นช่วงหลังเกิดเหตุการณ์ซึนามิ 1 เดือน
ไร่เลย์วันนั้นต่างจากไร่เลย์ในวันนี้อย่างสิ้นเชิง ์ในวันนั้นไร่เลยแทบจะร้าง
ผู้คน นอกจากคนไทยที่ทำงานอยู่ที่นั่นแล้วก็แทบจะไม่มีคนเอเซียเลย
นักท่องเที่ยวที่เคยเยอะก็น้อยแสนน้อย หาดฝั่งของโรงแรมดุสิตรายาวดี
มืดสนิทเห็นเพียงซากปรักหักพังของวิลลาติดชายหาดที่โดนคลื่นซัดสลัว
ลางอยู่ในความมืด แต่นั่นไม่ได้ทำให้เรากลัวแต่กลับเคารพในพลังของ
ธรรมชาติมากขึ้น คืนนั้นทุกครั้งที่เดินลุยน้ำเราจะเห็นประกายสีเขียว
ของฟอสฟอรัสรอบข้อเท้า และกระจัดกระจายไปตามการกระเซ็นของ
น้ำทะเล จำได้ว่าเห็นประกายสีเขียวสวยแบบนี้ก็เมื่อ20 กว่าปีก่อนที่เกาะ
เสม็ดฉันกับเพื่อนอีกสามคนนั่งนิ่งเงียบมองน้ำทะเลสีดำมืดกลืนไปกับ
ฟ้าสีเข้มที่มีดาวนับล้านดวง บนหาดทรายปูตัวเล็กๆ นับพันกำลังดำเนิน
ชีวิตของมัน เป็นความสงบที่ทำให้เกิดความสุขจนแน่นอยู่ในอกแทบจะ
ระเบิด นี่ละมั้งพลังที่แท้จริงของธรรมชาติ

ไร่เลย์วันนี้เปลี่ยนไปจากวันนั้น คนแน่นเต็มหาดอาจจะเป็นเพราะช่วง
ส่งท้ายปีด้วยล่ะมั้ง เวทีเล็กๆ ถูกจัดเตรียมเพื่อฉลองเคาท์ดาวน์บนชายหาด
ดีที่รีสอร์ตที่เราไปพักไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น ครั้งนี่ฉันไปพักที่ไร่เลย์
เบย์ คลับ รีสอร์ตที่มีบ้านแต่ละหลังไม่ซ้ำกัน ปลูกโดยเจ้าของของบ้านนั้นๆ แต่ก็อยู่ภายใต้กฎของส่วนบริหารซึ่งจะคอยจัดการดูแลบ้าน พื้นที่บริเวณ ไปจนถึงการจัดหาคนมาเช่าบ้าน ที่นี่บ้านทุกหลังจะมีครัว ถ้าเราอยากทำ
อาหารเองก็ต้องสั่งของสดและเครื่องปรุงจากฝ่ายจัดการ ซึ่งเขาจะซื้อมาให้
จากตลาดในเมืองกระบี่ ฟังดูสิ้นเปลืองแต่ฉันว่ามันเป็นกิจกรรมที่ทำร่วม
กันแล้วสนุก นั่งล้อมวงกินอาหารร้อนๆ ที่เราช่วยกันทำ หัวเราะไปกับเรื่อง
ตลกไร้สาระ เป็นปรรยากาศที่สบายอย่างไม่น่าเชื่อ

เดินเล่นไปทางฝั่งไร่เลย์ตะวันออก มีรีสอร์ตใหม่ๆ ตึกใหญ่ๆ ขึ้นมาเยอะแยะ หาดฝั่งนี้ดูเลอะเทอะมากกว่าเดิม นักท่องเที่ยวก็ไม่คึกคักเหมือนแต่ก่อน
ถามคนแถวนั้นดูเขาก็ว่า ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ปิดสนามบินนักท่องเที่ยวน้อย
ไปเยอะ นี่ก็เรียกว่าคึกคักขึ้นเยอะแล้ว ถึงจะน้อยกว่าปีก่อนๆ ก็เถอะ

เราเลี่ยงผู้คนที่นอนเกยตื้นกันอยู่เต็มไร่เลย์ตะวันตก ด้วยการเหมาเรือหางยาว
ออกไปดูประการัง ก่อนจะไปนอนเหยียดยาวกันที่เกาะปอดะ ที่มีหาดทราย
เนื้อละเอียดสีขาวยาวเหยียด สวยสะอาดถึงบางจุดจะมีขยะอยู่บ้างแต่ก็น้อย อาจจะเป็นเพราะนักท่องเที่ยวมีความรับผิดชอบมากขึ้น หรือมีคนที่พยายาม
ช่วยกันคนละไม้คนมือโดยไม่เอาแต่พูด อย่างคุณป้าฝรั่งผิวแทนคนหนึ่งที่
ฉันเห็นใส่ชุดว่ายน้ำเดินถือถุงใบโตเก็บขยะ ขวดพลาสติคตามชายหาด เหนื่อยนัก
ป้าก็นอนผึ่งแดด หรือลงแช่น้ำพอเย็นๆ เห็นแล้วฉันกับเพื่อนก็เลยช่วยๆ กัน
เก็บขวด กระป๋องแถวๆ ที่เรานั่งไปใส่ถุงขยะป้า ป้าหันมายิ้มพร้อมทั้งขอบคุณ
เราอย่างยินดี ดีใจที่เห็นคนช่วยกันรับผิดชอบ ไม่ใช่คิดว่าฉันแค่แวะมาเที่ยว
เพราะงั้นไม่ใช่หน้าที่ฉันที่จะต้องดูแลรักษา เสียดายไม่มีโอกาส คุยกับป้าว่า
เป็นใคร มาจากไหน เพราะเราต้องรีบกลับซะก่อน

ยังมีพี่ผู้ชายคนไทยอีกคน ที่รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่ทัวร์หรือเจ้าหน้าที่บนเกาะ
ก็ไม่แน่ใจเพราะเห็นมีนักท่องเที่ยวเดินตามเป็นกลุ่ม ปากก็คุยกับนักท่องเที่ยว
ส่วนมือ ก็เก็บขยะใส่ถุงบ้าง เจอกิ่งไม้ขวางทางก็เก็บโยนเข้าไปในป่าบ้าง
หักกิ่งไม้ที่แหลมๆ ออกบ้าง ดูแลพื้นที่เป็นอย่างดี เห็นแล้วน่าชื่นชมไม่แพ้คุณป้า ถ้าคนเราบ่นให้น้อยลง วิจารณ์ให้น้อยลง แล้วช่วยกันคนละไม้คนละมือ
ประเทศเรา โลกเราคงจะน่าอยู่อีกเยอะ ธรรมชาติสวยๆ ของเมืองไทยจะได้
อยู่กับเราไปนานๆ

ลองมานึกๆ ดูว่า เทพนิยายที่เรารู้จักและอ่านกันมาตั้งแต่เด็กๆ มักจะมีเรื่องโหดร้าย
แทรกอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นแม่เลี้ยงที่พยายามจะฆ่าลูกเลี้ยง แม่มดที่กินเด็กกำพร้า
เป็นอาหาร หมาป่าใจโหด เจ้าหญิงโดนสาบ แต่ความเลวร้ายเหล่านี้ก็มักถูกเอาชนะ
ด้วยความดี หรือไม่ก็ความรักที่แน่วแน่เสมอ

Slumdog Millionaire คือเทพนิยายสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของชีวิต
ความชั่วร้ายรุนแรง การหักหลัง ความดี และที่สำคัญที่สุดความรัก ถูกเสกด้วยฝีมือ
กำกับของแดนนี่ บอยล์ (Danny Boyle) ผู้กำกับที่เราๆคุ้นชื่อ เขามักจะทำให้
เรื่องราวที่น่ากลัวหรือสถานการณ์ที่เลวร้าย กลายเป็นเรื่องที่มีเสน่ห์น่าติดตาม
จนเราตกหลุมรักตัวละครไปในที่สุด ไม่ว่าจะเป็นแก๊งค์ขี้ยาจากหนังสุดเปรี้ยวเรื่อง
Trainspotting หรือหนัง Zombies อย่าง 28 days later หนังเด็กน่ารักที่ถูกลืม
Millions และที่ลืมไม่ได้คือเรื่องของเพื่อนที่หักหลังกันเพื่อเงินใน Shallow Grave
หนังเรื่องแรกของเขา แม้จะมีเสียศูนย์ไปหน่อยกับเรื่อง The Beach และ Life Less
Ordinary อยู่บ้างก็เถอะ

เรื่อง Slum Millionaire ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือเรื่อง Q&A ของ
Vikas Swarup เป็นการกลับมาที่น่าภูมิใจของบอยล์ แม้จะมีเนื้อเรื่องแบบที่เรียกได้ว่า
เป็นเทพนิยาย แต่ก็็คงไม่มีเทพนิยายเรื่องไหนที่เปิดตัวด้วยพระเอกโดนทรมานอย่างเรื่องนี้ หนังตัดสลับไปมาระหว่างอดีตกับปัจจุบันของจามาล เด็กกำพร้าช่างฝันซึ่งเกิดและโต
มาจากสลัมขนาดมหึมาของเมืองมุมไบ (ชื่อเดิมคือบอมเบย์) ที่จะกลายเป็นมหาเศรษฐี
ถ้าเขาตอบคำถามสุดท้ายของรายเการเกมโชว์ชื่อดัง Who Wants to Be a Millionaire?
ได้ถูกต้อง ในขณะที่หนังแสดงให้เห็นด้านมืดของเมืองหลวงของประเทศอินเดีย ผ่านชีวิตของ
เด็กกำพร้าอย่างจามาลที่ไม่มีใครนอกจากพี่ชาย ต้องดิ้นรนท่ามกลางเมืองที่มุ่งแต่ความเจริญ
ทางด้านวัตถุ ความแตกต่างอย่างสุดขั้วระหว่างคนรวยกับคนจน จามาลต้องต่อสู้กับความรุนแรง
การถูกเอาเปรียบ แต่เขาก็ยังแสดงให้เราเห็นถึงความงดงามของการมีชีวิตอยู่ ความหวัง และในช่วงที่มืดมนของชีวิตเขาก็ได้พบกับความรัก ที่ทำให้เขาฟันฝ่าทุกอย่างเพื่อได้มันมา

ไม่อยากเล่าเรื่องไปมากกว่านี้ เพราะรู้สึกว่าจะได้อารมณ์ต้องดูเอง แต่อยากจะบอกว่า
จากดูหนังเรื่องนี้แล้ว “อิ่ม” และมีความสุข ติดอยู่ในใจเหมือนทุกครั้งที่ได้ดูหนังดีๆ

Directed by Danny Boyle
with Loveleen Tandan
Written by Simon Beaufoy
Starring Dev Patel, Madhur Mittal, Freida Pinto and Anil Kapoor

เพิ่งดูดีวิดีเรื่องนี้จบไปหมาดๆ เมื่อคืนนี้ ดูจบก็เศร้าใจอีกตามเคย ในยุคที่โลกของเรา
กำลังลำบากสภาพร่อแร่และเราต้องช่วยกัน โดยเฉพาะคนที่มีอำนาจและมีเงิน
แต่ดูเหมือนว่าผลประโยชน์ส่วนตน มักจะหอมหวานกว่าผลประโยชน์ส่วนรวมเสมอ

ก็อย่างชื่อเรื่องนั่นแหละว่า ใครฆ่ารถใช้พลังไฟฟ้า หรือที่อเมริกาเขาเรียกว่า Electric Vehicle
ที่ย่อว่า EV จริงๆ แล้วรถที่ใช้ไฟฟ้าในการขับเคลื่อนเนี่ยเกิดมาตั้งแต่ปี 1900 แต่ไม่ได้รับ
ความนิยม เพราะต้นทุนสูง ขับก็ช้าสู้รถที่ใช้นำมันไม่ได้ แต่เรื่องของเราเนี่ยเกิดขึ้นเมื่อปี 1998 แคลิฟอร์เนียเป็นรัฐที่มลภาวะทางอากาศมากที่สุด ถึงขนาดที่บางวันต้องประกาศเตือน
เพราะงั้นในยุคนั้นก็เลยมีการออกกฏหมายบังคับให้ 2% ของรถที่ขายในท้องตลาดต้อง
เป็นรถที่มีEmission Free หรือไม่ปล่อยสารพิษออกมา และจะขึ้นเป็น 10% ภายใน
ปี 2003

และเพราะว่าแคลิฟอรืเนียเป็นตลาดรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกา เพราะงั้นบริษัทยักษ์ๆ
อย่างฟอร์ดและเจเนอรัลมอเตอร์ก็เลยผลิตรถใช้พลังงานไฟฟ้าออกมา ทำให้บริษัทอย่าง
โตโยต้าและฮอนด้าก็ต้องผลิตตามมาด้วย หนังเน้นไปที่รถรุ่น EV1 ผลิตภัณฑ์ของเจเนอรัล
มอเตอร์ เพราะเป็นรถที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ดาราอย่าง ทอม แฮงค์ และ เมล กิบสัน
ก็ใช้รุ่นนี้

หน้าตารถรุ่น EV 1 ของ GM (General Motors)

แล้วรถใช้พลังไฟฟ้านี่ดียังไง 1. ไม่ปล่อยก๊าซพิษอย่างคาร์บอนไดออกไซด์
2. เงียบไม่เสียงดัง 3. กลับบ้านก็เสียบปลั๊กชาร์ตไฟที่บ้าน 4. ค่าซ่อมบำรุงถูกมากๆ
ไม่ต้องเสียค่าซื้อน้ำมันเครื่องเปลี่ยนอะไหล่ เพราะไม่มีการสันดาป เครื่องยนต์สะอาด
จะเปลี่ยนก็แค่แบตเตอรีนานๆๆๆๆๆๆที 5. ไม่ต้องเสียเงินค่าน้ำมัน
แล้วรถนี้ไม่ใช่รถกอล์ฟนะคะ สามารถวิ่งได้ไกล 100 ไมล์ ต่อการชาร์ตหนึ่งครั้ง เร่งได้เร็วถึง
80 ไมล์ต่อชั่วโมง (ประมาณ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) รู้อย่างนี้แล้วยังอยากขับเลย

ก็เพราะดีอย่างนี้ละมั้งในปี 2005 ที่ทำให้ทางรัฐแคลิฟอร์เนียไม่รู้ว่าภายใต้การกดดันของบริษัท
น้ำมันหรือบริษัทรถยนต์ออกมายกเลิกกฎหมายที่ว่ามาข้างต้น ทางบริษัทรถยนต์ทั้งหลายก็พากันเก็บ
รถที่ใช้พลังงานไฟฟ้าทั้งหมดไปทำลายทิ้งซะ ใช่อ่านไม่ผิดหรอกรถ EV ที่สภาพดีๆ
กว่า 4000 คัน ถูกเก็บไปบดขยี้เป็นผง ทั้งๆ ที่มีการประท้วงจากผู้ใช้มากมายก็ไม่สามรถหยุด
หรือเปลี่ยนอะไรได้ โกรธที่เห็นความพยายามของคนต้องล้มเหลว เพียงเพราะผลประโยชน์ของคน
ที่มีมากอยู่แล้วแต่ไม่เคยพอ

แต่เราก็ยังไม่หมดหวังซะทีเดียวเพราะรถ Hybrid ที่เป็นความพยายามอย่างใหม่ รวมไปถึง
รถแบบPlug-in Hybrid ที่ใช้พลังงานไฟฟ้ามากกว่าน้ำมัน ก็ภาวนาว่าให้มีรถแบบนี้ออกมา
เยอะๆเพราะถ้ารถนี้ประสบความสำเร็จ อีกไม่นานเราก็อาจจะมีโอกาสเห็นรถแบบนี้ขับอยู่ที่
เมืองไทย สักวันคนส่วนใหญ่ก็จะขับรถแบบนี้ โดยเฉพาะวิกฤตน้ำมันที่เราเผิชญอยู่ หรือภาวะ
โลกร้อนที่ดูเหมือนอาการจะไม่ดีขึ้น คิดดูแล้วกันว่าถ้าเป็นจริงได้ ประเทศไทยเราเราจะน่าอยู่
ขนาดไหน

*** ล่าสุดมีการผลักดันให้ใช้รถพลังงานไฟฟ้ามากขึ้น งานมอเตอร์โชว์ หรือ ออโต้โชว์ต่างๆ
ทั่วโลกมีการนำเอารถพลังงานไฟฟ้าออกมาโชว์ และจากรายงานของ the Electric Power
Research Institute และ the Natural Resources Defense Council สรุปว่า ถ้า 60%
ของคนอมเริกันเปลี่ยนไปใช้รถพลังงานไฟฟ้าภายในปีค.ศ. 2050 จะทำให้การใช้พลังงานไฟฟ้า
เพิ่มขึ้นน้อยกว่า 8 % แต่จะลดการเกิดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ไปกว่า 450 เมตริกตัน ต่อปีเท่ากับ
รถ 82 ล้านคันหายไปจากถนน… อากาศจะดีขึ้นแค่ไหนนะเนี่ย

ดูหน้าตารถใช้พลังงานไฟฟ้ารุ่นใหม่ๆ ได้ที่นี่ venturebeat

งานของโจนาธาน โฮโลวิซ (Jonathan Horowitz) เป็นเรื่องเกี่ยวกับการ
เมืองล้วนๆ จริงๆ แล้วโชว์นี้เปิดให้คนเข้ามาดูตั้งแต่วันที่ 18 ตุลาโน่น แต่งาน
โอเพนนิ่งถูกเลื่อนมาเป็น 4 พฤศจิกาเพื่่อให้ตรงกับวันเลือกตั้ง บริเวณชั้นล่าง
ของเมนแกลเลอรีถูกเคลียร์ให้โล่ง เพื่อให้คนมานั่งดูประกาศผลการเลือกตั้ง
ตรงกลางติดตั้งทีวีจอแบนสองเครื่อง ที่เปิดช่อง CNN ไว้ตลอดเวลา ลูกโป่งสี
ธงชาติอเมริกันติดไว้บนเพดาน ผนังติดรูปอดีตประธานาธิบดีตั้งแต่เริ่มจนปัจจุบัน
เว้นที่ว่างหนึ่งที่ ส่วนรูปบารัค โอบามาถูกพิงไว้ที่พื้น ถ้าผลออกมาว่าโอบามาได้
รูปจะถูกเอาขึ้นติดผนัง พร้อมๆ กับลูกโป่งจะถูกปล่อยลงมา

กว่าฉันจะไปถึงแกลเลอรีวันเลือกตั้งก็สามทุ่มเข้าไปแล้ว ผลการเลือกตั้ง
จากรัฐต่างๆ ค่อยๆ ทะยอยประกาศทางช่อง CNN แถมแกลเลอรียังมีอาหาร
อย่าง เบออร์เกอร์ ฮอดดอก ชิลี่ ทั้งหมดเป็นมังสวิรัติแจกให้คนที่เข้ามาดูผล
การเลือกตั้งกินอีกต่างหาก คนเต็มล้นทั้งชั้นล่าง และชั้นสอง บรรยากาศคึกคัก
ผู้คนแห่มาจากทุกที่ เพื่อนที่ไม่ได้ เจอกันนาน ทุกคนอยากร่วมอยู่ในวันที่
การเมืองของอเมริกาจะเปิดหน้าใหม่ที่เราหวังว่าจะดีขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าอนาคต
จะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยเราก็ยังมีความหวัง

แถมรูปสวยๆ งานของ อลิซาเบธ เพย์ตัน ที่ตอนนี้มีงานโชว์ของเธอแสดงอยู่ที่
New Museum ใครผ่านมาแถวๆ นี้ก็อย่าลืมแวะไปดูล่ะ

จริงๆ แล้วที่อเมริกา เปอร์เซ็นต์ของคนมาออกเสียงเลือกตั้งน้อยกว่าที่เมืองไทยซะอีก
(ตอนอยู่เมืองไทยเราไปเลือกตั้งตลอดนะไม่มีการขี้เกียจเลยล่ะ) เพราะฉะนั้น ช่วงนี้เลยมีหลายองค์กรใหญ่ออกแคมเปญรณรงค์ให้คนไปใช้สิทธ์ออกเสียงเลือกตั้ง
กัน แคมเปญที่ออกมาโดดเด่นในสายตาฉันเห็นจะเป็นร้านกาแฟยักษ์ใหญ่
ที่มีสาขามากที่สุดในโลกอย่าง Starbucks ที่เพิ่งปล่อยโฆษณาออกมาเมื่อ
วันเสาร์ที่ผ่านมา โฆษณาเปิดด้วยคำถามที่ว่า “What if we all cared enough
to vote?” แล้วจบลงด้วย “If you care enough to vote, we care enough
to give you a free cup of coffee” ก่อนจะปิดท้ายด้วย “You and Starbucks.
It’s bigger than coffee.” การจะไปเอากาแฟฟรีก็ไม่ได้เรียกร้องหลักฐานอะไรมาก
แค่สติกเกอร์ที่เขาแจกอยู่ตามบู้ทเลือกตั้งทั่วไป เป็นการแสดงความขอบคุณจาก
Starbucks ที่ออกมาโหวตกัน อย่างนี้เขาเรียกว่าเป็นการคืนกำไรให้สังคม
ใช่มั้ยนะ แคมเปญนี้เป็นแคมเปญแรกระหว่าง Starbucks กับ BBDO คลิกดู
โฆษณาข้างล่างนี้เลย

กาแฟกับโหวตไม่ได้มีแค่ Starbucks ที่เดียว อีกแคมเปญที่เป็นที่รู้จักกันก็คือ
coffee-cup vote in 7-Eleven stores สำหรับปีนี้ใช้ชื่อว่า “7-Election ’08.”
ลูกค้าที่เข้าไปซื้อกาแฟที่ 7-eleven สามารถเลือกได้ว่าจะเอาแก้วโอบามา หรือแก้ว
แมคเคน ลองเข้าไปดูผลโหวตได้ที่ 7-election.com

4 พฤศจิกานี้หลายคนเชื่อว่า ประวัติศาสตร์ของประเทศอเมริกากำลังจะเปลี่ยนแปลง
ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เพียงแต่หวังว่าสิ่งใหม่ในวันนี้ น่าจะเป็น
ความหวังของสิ่งที่ดีกว่าในอนาคต สุดท้ายแล้วคนที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ไม่ได้เริ่มจากใครที่ไหน แต่เริ่มต้นจากตัวของเราเองนี่แหละ เพราะฉะนั้นครั้งต่อๆ
ไปที่เมืองไทยอย่าลืมทำให้เสียงของเราได้ยินด้วยล่ะ เพื่อตัวเราเอง เพื่อประเทศของเรา
และเพื่อโลกของเรา

ไม่เห็นที่ไหนอินกับวันฮัลโลวีนเหมือนที่ประเทศอมเริกาเลย เห็นแล้ว
ก็อดคึกคักไปกับเขาด้วยไม่ได้ ปีนี้ฮัลโลวีนที่นิวยอร์คเริ่มกันตั้งแต่
เสาร์ที่แล้วที่เซ็นทรัลพาร์คกับงาน Pumpkin Festival ที่มีพักทอง
มากมายมาให้เด็กๆ ได้สนุกกันแบบฟรีๆ ไม่รู้ว่ามีฟักทองกี่ลูก รู้แต่ว่าเยอะ
ครึ่งนึงให้คนเอากลับบ้าน อีกครึ่งนึงให้เด็กนักเรียนไฮสคูลที่อาสา
มาแกะตกแต่งฟักทองแล้วเอาไปประดับตามเส้นทางเดินเซ็นทรัลพาร์ค
กับถนน72 เขาจะเลือกอันที่สวยๆ ไปประดับบนนั่งร้านที่สร้างขึ้นมา
ชั่วคราวแล้วพอห้าโมงครึ่ง ก็จะจุดไฟข้างในฟักทองที่วางเรียงรายเป็นแถว
ดูทั้งสวยทั้งอบอุ่น แต่พอสองทุ่มก็ต้องรื้ออกแล้วก็ทิ้งไป ความสวยงาม
หายไปในพริบตา สร้างขึ้นแล้วรื้ออกสมกับเป็นเมืองนิวยอร์คจริงๆ

ค่ำวันฮัลโลวีถนนหนทางในนิวยอร์เปลี่ยนไปจากเคย เหมือนเราหลุดมา
เดินอยู่ในโลกแฟนตาซี แบทแมน โจ๊กเกอร์ เดินกันเกลื่อนถนน แมวดำสาว
เซ็กซี่ เสือโคร่งตัวจิ๋วมากับนางฟ้าตัวโต มนุษย์กล้วยเดินเกาะเป็นกลุ่ม นาง
พยาบาลสาวเซ็กซี่กับอ่างอาบน้ำติดไฟไม่รู้มาด้วยกันได้ยังไง จูโนเดินท้อง
ป่องมากับแฟนหนุ่มวัยรุ่น ซุปเปอร์แมนควงเทเลแทบบี้ ไมเคิล เฟลลฟ์
เดินห้อยเหรียญทอง 8 เหรียญผ่านทำเอาขำก๊าก ทันหันไปเห็นวัวตัวโต
ลายขาวดำเล่นเสก็ตบอร์ดผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองมัมมี่สาวพันผ้ารัดติ้ว
โชว์สัดส่วนยืนสูบบุหรี่คุยกับแดร็คคูลา ฮัลโหลคิดตี้ตัวโตมากับแก๊งค์ญี่ปุ่น
มีสโนว์ไวท์ที่ใส่เสื้อคอลึกจนขนหน้าอกโผล่เดินเร่งรีบผ่านไป สงสัยจะไป
ตามหาคนแคระ เด็กวัยรุ่นใส่เสือ้ฮูดสีแดง 6 คนปั่นจักรยานที่มีตุ๊กตา ET
พันผ้าห่มขาวนั่งอยู่ในตระกร้าหน้ารถมาตาม 2nd Ave. เรียกเสียงเชียร์
กับรอยยิ้มจากคนเดินถนนมาตลอดทาง สองคนเรากลัวน้อยหน้าก็เลยคว้า
หน้ากากผีมาใส่เดินกับเขาบ้างเลยได้เพี้ยนกลมกลืนกับชาวบ้านสมใจ
ไม่ต้องทำอะไรมาก ไม่ต้องเสียเงินเยอะ แค่เดินเล่นดูคนกับผีในคืน
วันฮัลโลวีนอากาศเย็นๆ ที่นิวยอร์คก็สนุกเหลือใจ

เหลือง ส้ม แดง น้ำตาล เขียวเข้มกับฟ้าใส สีสวยของฤดูใบไม้ร่วงที่ทำให้ฉันหลง

เพลง Little Bit ที่น่ารักทั้งเพลง ทั้งคนร้อง ทั้งMusic Video
ของ Lykke Li (ออกเสียงยังไม่แน่ใจ) สาวสวยจากสวีเดน
ประเทศที่ทำเพลง Pop ได้เพราะมากๆ เอาไปเลย 10 เต็ม

smoked chicken wings – pickled chili, garlic, scallions อร่อยมากกกก

steamed buns – pork มาถึงลืมถ่ายรูป กัดไปซะก่อนเพราะหิวจัด

ramen – shredded pork ครั้งก่อนหม่ำ Momofuku Combo ไป ชามเบ้อเร่อไม่ไหว
อิ่มจุกอกเกินไป วันนี้เลยขอเป็นชามเล็ก อร่อยไม่แพ้กัน ซดน้ำซุปโฮกซะใจ

cousin leroy & arlo’s soft serve ice cream – twist
อร่อยแถมมีชีสเค้กกรุบกรอบ โรยหน้าอีกต่างหาก

ตอนแรกก็คิดเหมือนกันว่าไม่ใช่ร้านญี่ปุ่นแท้ๆ จะอร่อยแนวฝรั่งหรือเปล่า
ที่ไหนได้รสชาติถูกใจใช่เลย เราว่าอร่อยกว่าร้านญี่ปุ่นบางร้านอีกนะ
ส่วนราคาก็พอกล้อมแกล้ม ราเม็งธรรมดาชามเล็กราคา 12 เหรียญ
ส่วนชามใหญ่ราคา 16 เหรียญ อิ่มพุง กระเป๋าแฟ่บ กลับบ้านอย่างสบายใจ