Under the sea spell

ไม่ได้อัพเดทนานมากจริงๆ เพราะเป็นฤดูกาลท่องเที่ยวช่วงส่งท้ายปี แอบคิดถึงทะเลไทยมาตั้งนานในที่สุดก็ได้กลับมานอนเกลือกกลิ้งอยู่บน
หาดทรายขาวให้หายคิดถึงซะที ตามหมู่คณะเพื่อนๆ ไปไร่เลย์ จังหวัดกระบี่ นับนิ้วไปมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 4 ไปถึงไร่เลย์สูดอากาศดีๆ ทีีผสมกลิ่นไอเค็มๆ
ของน้ำทะเลเข้าไปเต็มปอด ชื่นใจจัง

จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่ไปไร่เลย์นั้น เป็นช่วงหลังเกิดเหตุการณ์ซึนามิ 1 เดือน
ไร่เลย์วันนั้นต่างจากไร่เลย์ในวันนี้อย่างสิ้นเชิง ์ในวันนั้นไร่เลยแทบจะร้าง
ผู้คน นอกจากคนไทยที่ทำงานอยู่ที่นั่นแล้วก็แทบจะไม่มีคนเอเซียเลย
นักท่องเที่ยวที่เคยเยอะก็น้อยแสนน้อย หาดฝั่งของโรงแรมดุสิตรายาวดี
มืดสนิทเห็นเพียงซากปรักหักพังของวิลลาติดชายหาดที่โดนคลื่นซัดสลัว
ลางอยู่ในความมืด แต่นั่นไม่ได้ทำให้เรากลัวแต่กลับเคารพในพลังของ
ธรรมชาติมากขึ้น คืนนั้นทุกครั้งที่เดินลุยน้ำเราจะเห็นประกายสีเขียว
ของฟอสฟอรัสรอบข้อเท้า และกระจัดกระจายไปตามการกระเซ็นของ
น้ำทะเล จำได้ว่าเห็นประกายสีเขียวสวยแบบนี้ก็เมื่อ20 กว่าปีก่อนที่เกาะ
เสม็ดฉันกับเพื่อนอีกสามคนนั่งนิ่งเงียบมองน้ำทะเลสีดำมืดกลืนไปกับ
ฟ้าสีเข้มที่มีดาวนับล้านดวง บนหาดทรายปูตัวเล็กๆ นับพันกำลังดำเนิน
ชีวิตของมัน เป็นความสงบที่ทำให้เกิดความสุขจนแน่นอยู่ในอกแทบจะ
ระเบิด นี่ละมั้งพลังที่แท้จริงของธรรมชาติ

ไร่เลย์วันนี้เปลี่ยนไปจากวันนั้น คนแน่นเต็มหาดอาจจะเป็นเพราะช่วง
ส่งท้ายปีด้วยล่ะมั้ง เวทีเล็กๆ ถูกจัดเตรียมเพื่อฉลองเคาท์ดาวน์บนชายหาด
ดีที่รีสอร์ตที่เราไปพักไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น ครั้งนี่ฉันไปพักที่ไร่เลย์
เบย์ คลับ รีสอร์ตที่มีบ้านแต่ละหลังไม่ซ้ำกัน ปลูกโดยเจ้าของของบ้านนั้นๆ แต่ก็อยู่ภายใต้กฎของส่วนบริหารซึ่งจะคอยจัดการดูแลบ้าน พื้นที่บริเวณ ไปจนถึงการจัดหาคนมาเช่าบ้าน ที่นี่บ้านทุกหลังจะมีครัว ถ้าเราอยากทำ
อาหารเองก็ต้องสั่งของสดและเครื่องปรุงจากฝ่ายจัดการ ซึ่งเขาจะซื้อมาให้
จากตลาดในเมืองกระบี่ ฟังดูสิ้นเปลืองแต่ฉันว่ามันเป็นกิจกรรมที่ทำร่วม
กันแล้วสนุก นั่งล้อมวงกินอาหารร้อนๆ ที่เราช่วยกันทำ หัวเราะไปกับเรื่อง
ตลกไร้สาระ เป็นปรรยากาศที่สบายอย่างไม่น่าเชื่อ

เดินเล่นไปทางฝั่งไร่เลย์ตะวันออก มีรีสอร์ตใหม่ๆ ตึกใหญ่ๆ ขึ้นมาเยอะแยะ หาดฝั่งนี้ดูเลอะเทอะมากกว่าเดิม นักท่องเที่ยวก็ไม่คึกคักเหมือนแต่ก่อน
ถามคนแถวนั้นดูเขาก็ว่า ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ปิดสนามบินนักท่องเที่ยวน้อย
ไปเยอะ นี่ก็เรียกว่าคึกคักขึ้นเยอะแล้ว ถึงจะน้อยกว่าปีก่อนๆ ก็เถอะ

เราเลี่ยงผู้คนที่นอนเกยตื้นกันอยู่เต็มไร่เลย์ตะวันตก ด้วยการเหมาเรือหางยาว
ออกไปดูประการัง ก่อนจะไปนอนเหยียดยาวกันที่เกาะปอดะ ที่มีหาดทราย
เนื้อละเอียดสีขาวยาวเหยียด สวยสะอาดถึงบางจุดจะมีขยะอยู่บ้างแต่ก็น้อย อาจจะเป็นเพราะนักท่องเที่ยวมีความรับผิดชอบมากขึ้น หรือมีคนที่พยายาม
ช่วยกันคนละไม้คนมือโดยไม่เอาแต่พูด อย่างคุณป้าฝรั่งผิวแทนคนหนึ่งที่
ฉันเห็นใส่ชุดว่ายน้ำเดินถือถุงใบโตเก็บขยะ ขวดพลาสติคตามชายหาด เหนื่อยนัก
ป้าก็นอนผึ่งแดด หรือลงแช่น้ำพอเย็นๆ เห็นแล้วฉันกับเพื่อนก็เลยช่วยๆ กัน
เก็บขวด กระป๋องแถวๆ ที่เรานั่งไปใส่ถุงขยะป้า ป้าหันมายิ้มพร้อมทั้งขอบคุณ
เราอย่างยินดี ดีใจที่เห็นคนช่วยกันรับผิดชอบ ไม่ใช่คิดว่าฉันแค่แวะมาเที่ยว
เพราะงั้นไม่ใช่หน้าที่ฉันที่จะต้องดูแลรักษา เสียดายไม่มีโอกาส คุยกับป้าว่า
เป็นใคร มาจากไหน เพราะเราต้องรีบกลับซะก่อน

ยังมีพี่ผู้ชายคนไทยอีกคน ที่รู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่ทัวร์หรือเจ้าหน้าที่บนเกาะ
ก็ไม่แน่ใจเพราะเห็นมีนักท่องเที่ยวเดินตามเป็นกลุ่ม ปากก็คุยกับนักท่องเที่ยว
ส่วนมือ ก็เก็บขยะใส่ถุงบ้าง เจอกิ่งไม้ขวางทางก็เก็บโยนเข้าไปในป่าบ้าง
หักกิ่งไม้ที่แหลมๆ ออกบ้าง ดูแลพื้นที่เป็นอย่างดี เห็นแล้วน่าชื่นชมไม่แพ้คุณป้า ถ้าคนเราบ่นให้น้อยลง วิจารณ์ให้น้อยลง แล้วช่วยกันคนละไม้คนละมือ
ประเทศเรา โลกเราคงจะน่าอยู่อีกเยอะ ธรรมชาติสวยๆ ของเมืองไทยจะได้
อยู่กับเราไปนานๆ