บ๋าย บาย บ้านไร้ลิฟท์

อยู่นิวยอร์คมายังไม่ครบปี ย้ายบ้านอีกแล้ว หลังที่จะย้ายไปนี่เป็นหลังที่สาม
คราวนี้ย้ายออกจากแมนฮัตตันไปอยู่บรู๊คลิน สาเหตุที่ต้องย้ายก็เนื่องจาก
มีความช้าเป็นอาวุธนี่แหละ คิดช้า ทำช้า ตัดสินใจช้าเป็นคติประจำใจ

เบื่อการย้ายบ้านมาก เกลียดการเก็บของเพราะเป็นคนบ้าสมบัติ
ยิ่งบ้านอยู่ชั้น 5 ไม่มีลิฟท์ จัดว่าเป็นความทรมานอย่างยิ่ง ขนาด
เดินตัวเปล่ายังแย่ นี่เดินขนของ เดินไปได้สามรอบ ป้าเกือบจะเป็นลม
นี่ขนาดมีทั้งเพื่อนคุณแฟน แล้วก็รุ่นน้องเรามาช่วยนะเนี่ย
ต้องขอบคุณจริงๆ ไม่งั้นถ้าสองคนละก็ยิ่งกว่าเดี๊ยงแน่ๆ แต่ยังไง
ก็ยังชอบบ้านที่อยู่ในตึกเก่าๆ แบบนี้มากกว่าบ้านในตึกคอนโดใหม่ๆ
สูงๆ น่าเกลียดๆที่ขึ้นมาเกลื่อนเมือง

ย้ายไปครั้งนี้ก็คงจะอดคิดถึงแถวนี้ไม่ได้เพราะอยุู่กลางเมืองจริงๆ
ไม่งั้นเขาจะเรียกเขตที่อยู่ว่า Mid Town เหรอ ไปไหนมาไหน
สะดวกดี แต่เสียอย่างมันไม่ค่อยมีร้านเล็กๆ น่ารักๆ แต่ที่จะคิดถึง
มากเป็นพิเศษเห็นจะเป็นคุณลุงแก่ๆ ที่อยู่ตึกข้างบ้าน ทุกวันตอนเช้า
แล้วก็ตอนเย็นราวๆ ห้าโมงจะเห็นคุณลุงเดินช้าๆ จูงน้องหมาตัวเล็ก
ที่คิดว่าเป็นพันธุ์นอริช เทอร์เรีย (Norwich Terrier) มานั่งพักที่
ขั้นบันไดหน้าตึกอพาร์ทเม้นท์คุณลุง บรรดาคนเดินผ่านไป ผ่านมา
ก็จะทักทายทั้งคุณลุง ทั้งน้องหมาเป็นที่ปอบปูล่าร์สุดๆ ที่สำคัญคือ
ต้องมาเห็นสายตาน้องหมาตัวนี้ วิธีที่มองคน โอ๊ยยยยยยย ไม่รู้จะ
บรรยายยังไงรู้แต่ว่าตกหลุมรักครั้งใหญ่ มันทั้งอ้อน ทั้งโอ๊ยยยยย
บอกไม่ถูกล่ะ เอาเป็นว่าไม่ว่าใครก็ต้องรักมันล่ะ

รูปข้างล่างคืออดีตบ้านของข้าพเจ้าเอง ต้องย้ายออกซะแล้ว ตึกเทาๆ
เก่าๆ นี่ล่ะ เห็นบันไดหนีไฟสัญญลักษณ์ของเมืองนี้เขา

โต๊ะทำงานกับโต๊ะกินข้าวก็โต๊ะเดียวกัน

ไม่รู้จักหรือไง Thailand !?!!

เวลามาอยู่ต่างบ้านต่างเมืองคำถามยอดฮิตก็คือ Where are you from?
สมัยเมื่อนานมาแล้ว (อันนี้ไม่เจอกับตัวเอง ฟังเขาเล่ามา) พอตอบว่า Thailand
ก็โดนถามกลับมาว่า ประเทศยูยังขี่ช้างกันอยู่ใช่มั้ย อืมมมมมมเอาเข้าไป
ถัดมาอีกยุค อันนี้เจอบ่อยกับตัวเองพอบอกว่า “มาจากไทยแลนด์”
คนฟังก็พยักหน้าหงึกหงัก “อ๋อ ไอเคยไปมาแล้ว”
“เหรอ ชอบ Thailand มั้ย”
” ดีๆ ไอชอบ Taiwan มาก”
” ไม่ใช่ ไม่ใช่ Thailand นะไม่ใช่ Taiwan”
” อือ ก็ Taiwan ไง ไอรู้จักดีนะ”
เอ้อเหนื่อยยยยยยยยยยยย -_-

ส่วนยุคนี้ ล่าสุดเมื่อวานไปโอนเงินระหว่างประเทศกับคุณแฟนที่ธนาคาร
พนักงานที่ให้บริการเป็นชายหนุ่ม น่าจะเป็นพนักงานดีเด่่น เพราะ
บนโต๊ะเห็นมีตุ๊กตาสีทองหน้าตาละม้ายคล้ายออสการ์แต่ตัวเล็กกว่า
ที่ฐานเขียนว่า Well Done! คุณพนักงานก็สมกับที่ได้รางวัล
ให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ เอกสารไม่ต้องกรอกเอง กรอกให้หมด
พอถามว่าจะโอนไปที่ไหนเราก็ตอบว่า “Thailand” พยักหน้าหงีกหงัก
พิมพ์คอมพิวเตอร์ตึกตัก แล้วก็ถามมาอีกว่า
“Thailand เนี่ยที่อยู่ที่ China ใช่มั้ย”
ฉันถึงขั้นงงแตก อึ้งไปประมาณ 10 วินาที ส่วนคุณแฟนหัวเราะอยู่ในคอ
แล้วก็ตอบพนักงานดีเด่นไปว่า
” Thailand ก็อยู่ที่ Thailand นั่นแหละคุณ”
ไก่ที่คุณพนักงานดีเด่นปล่อยออกมาเดินเล่น ก็ร่วมกันส่งเสียงประสาน
ออกมาพร้อมๆ กับฉันที่ตะโกนก้องในใจว่า
“ไม่รู้จักประเทศมหาอำนาจอย่างเมืองไทย
ได้ยังไงกันค้าาาาาาาาาาาาา”

มะเอี๋ยว เหมียวสี่ขา

ไม่ได้อัพเดทมาหลายวันเพราะช่วงนี้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยถึงมาก
พอจะอัพเดทก็มีเรื่องแมวๆ มาอีกล่ะ ไม่ได้จะเปลี่ยนเป็น
Blog ชีวิตสัตว์โลกหรอก แต่เห็นรูปนี้แล้วก็จำได้ว่าเราเห็น
จากฟอร์เวิร์ดเมล์มาตั้งแต่ปีมะโว้ เคยสงสัยเหมือนกันว่า
มายังไงไปยังไง ใครเป็นคนทำน่ารักได้ขนาดนี้ คำตอบ
ก็รู้กันอยู่ จะเป็นชาติไหนไปได้ ถ้าไม่ใช่ชาติคิกขุอย่างญี่ปุ่น
แล้วก็ได้เห็นจากนิตยสาร Vice ว่าหน้าตาคนทำเป็นอย่างนี้นี่เอง

Snow Cat

เพื่อนส่งรูปเจ้าเหมียวตัวนี้มาให้ ส่งมาไกลจากสวิสเซอร์แลนด์
จริงๆ แล้วน้องเขาเรียนอยู่ที่อังกฤษ แต่อาศัยจังหวะชีวิตที่มีช่วง
ว่างไปเที่ยวสวิสเซอร์แลนด์ ทั้งๆ ที่เป็นปลายเดือนเมษาแต่หิมะ
ยังคลุมหนาบนเขา สงสัยแต่ว่าเจ้าเหมียวอ้วนนี่ไม่หนาวหรือไง

** ลืมให้เครดิตคนถ่าย ตุ๋มติ๋ม ของเรานั่นเองขอบตุณนะจ๊ะ