You are currently browsing the monthly archive for ธันวาคม, 2007.
ทุกสิ้นปีเรามักจะเห็นการจัดอันดับประเภท The Best หรือ The Worst
ของปีนั้น ๆให้เราได้อ่านกัน ถึงมันจะเป็นเรื่องของรสนิยม
แต่มันก็มีความน่าสนใจในตัวของมันเอง
ที่ได้อ่านแล้วสะดุดตาของปีนี้ก็คือ
หนังสือ Time Out New York
ฉบับ 100 best things we ate (and drank) this year
ประจำวันที่ 27 ธันวา 07 ถึง 2 มกรา 08 ในส่วนของคอลัมน์ Film
มีการจัดอันดับหนังยอดเยี่ยมของปี 2007 ไว้ได้น่าสนใจเลยคัดลอก
บางส่วนมาแบ่งให้ทุกคนได้อ่านกัน
The Best List
Melissa Anderson, Film Editor
1. Southland Tales 2. I’m Not There 3. Lady Chattery
4. Syndromes and a Century
Apichatpong Weerasethakul, among the most romantic filmmakers working today, imagine how his parents fell in love times two.
5. There Will Be Blood 6. Bug 7. Regular Lovers
8. Away from Her 9. Zodiac 10. Persepolis
เรื่องหาที่อยู่เป็นเรื่องบาดใจที่นิวยอร์ค แค่ที่บาดใจกว่าคือต่าเช่า ตั้งแต่มาถึงที่นี่
อาชีพหลักก็คือหาที่อยู่ เนื่องจากเจ้าของบ้านที่ให้เรา Sublet
(การเช่าบ้านต่ออีกทอดจากผู้เช่าคนอื่น) จะกลับมาต้นเดือนมกรา บ้านเพื่อน
ที่เราอยู่เนี่ยดีทุกอย่างใกล้รถไฟใต้ดินใกล้ร้านอาหารอร่อย ญี่ปุ่น ไทย จีน อิตาเลียน
ยุโรป มีครบทุกรสทุกชาติถือเป็นย่านซุปเปอร์เดิ้น เสียอย่างเดียว
เสียงดังมากกกกกกกกก วันดีคืนดีก็จะมีซาวด์แทรคหนังสดลอยตามลม
มาจากห้องข้างๆ มีเพื่อนบ้านกับสาวปริศนาเป็นนักแสดงนำ เสียงระบบ
เซ็นเซอร์ราวด์ ดังเสมือนคุณอยู่ร่วมห้องด้วยทีเดียวใครชอบก็ฟังกันเพลินไป
เมื่อวานพี่แกมีการเอาผ้าปูที่นอนมาตากอยู่โถงบันไดลายเสือดาวซะด้วย
ยืนยันว่าพี่เขาต้องเป็นเสือตัวจริง ส่วนเช้าตรู่วันอาทิตย์จะมีเสียงระฆัง
เหง่งหง่างมาจากโบสถ์ใกล้ๆ ปกติเข้าจะตีกันสิบกว่าทีนี่ซัดไปเกือบร้อยครั้ง
เป็นนาฬิกาปลุกชั้นดี
เพิ่งรู้ว่าการหาอพาร์ทเม้นท์ในนิวยอร์คนี่มหาโหด จะเอาแบบเยินๆ งี่ๆ เง่าๆ
หรือศัพท์เฉพาะตัวของฉันว่า Crappy Crap Crap ละก็มีเยอะ
แต่ถ้าจะเอาให้ดีหน่อยละก็ยาก เพื่อนบางคนโชคดีไม่ต้องฝ่าด่าน
สิบแปดมงกุฎได้ก็ถือว่าโชคดีมาก จริงๆ แล้ววิธีการหาก็ไม่มีอะไรซับซ้อน
เพราะคริสต์มาสของที่นี่ เป็นวันที่ผู้คนให้ความสำคัญกับครอบครัว
เหมือนกับวันสงกรานต์ที่บ้านเรา เพราะงั้น1-2 วันก่อนคริสต์มาส
จะเป็นวันที่สนามบินแน่นไปด้วยผู้คน ที่จะเดินทางไปฉลองคริสต์มาส
บางสนามบินไฟลท์ดีเลย์นานถึง 6 ชั่วโมงต้องนอนรอกันที่สนามบินนั่นแหละ
รัฐบาลช่วยด้วยการต้องเปิดสนามบินของทางทหาร เพื่อให้เครื่องบินพาณิชย์
มีที่ร่อนลง ไฟลท์จะได้ไม่ดีเลย์มากนักหรือบางที่ก็ต้องจัดให้ผู้โดยสาร
เดินทางโดยรสบัสแทนบิน อาจจะไม่เร็วเท่าไม่สบายเท่า แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ไป
เห็นภาพคนยืนเข้าคิวที่สนามบินแล้ว นึกถึงภาพที่บ้านเรายืนเข้าคิวที่หมอชิต
หรือสายใต้ใหม่ หรือที่หัวลำโพง จะต่างกันก็ตรงที่ อเมริกาไม่มีภาพผู้คนปลิ้น
ออกมาจากรถไฟ หรือใช้หลังคาเป็นที่นั่ง แต่จุดประสงค์นั้นไม่ต่างกัน
นั่นก็คือกลับบ้านไปอยู่กับคนที่รักเรา เพื่อนๆ และครอบครัวของเรา
ป.ล ที่นี่ชอปปิ้งกันบ้าระห่ำมาก บางห้างสรรพสินค้าอย่าง Macy’s เปิด 24 ชั่วโมง
สามวันก่อนคริสต์มาสปิดอีกทีก็ หกโมงเย็นวันคริสต์มาสอีฟ เรียกว่าชอปกันจน
วินาทีสุดท้ายเลย บรรดาห้างๆ ทั้งหลายที่เมืองไทย เอาบ้างมั้ย
มีโอกาสตะลุยดูงานศิลปะตามแกลเลอรีที่เกาะกลุ่มกันอยู่แถวเชลซี (Chelsea)
มีงานของศิลปินดังๆ หลายคนแต่ถูกใจกับของเล่นยักษ์งานของ ชารล์ส เรย์
(Charles Ray) ที่สุด ลองเทียบสัดส่วนกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูจะเห็นความบิ๊กบึ๊ม
ถึงคุณลุงจะอายุ 54 แล้วแต่ก็ยังไฟแรงอยู่ มีงานออกมาให้ทึ่งได้เสมอ แม้ว่างานชิ้นนี้
กระแสความแรงจะไม่เท่ากับงานของ เอิรร์ ฟิชเชอร์ ที่แสดงในช่วงเวลาเดียวกัน
โชว์ของเขาที่ แกลเลอรี่ แมทธิว มาร์ค (Matthew Marks) ประกอบด้วยงาน
ประติมากรรม 3 ชิ้น ชิ้นแรกใหญ่สุดชื่อ ฟาเธอร์ ฟิกเกอร์ (Father Figure)
ที่เห็นเหมือนของเล่นพลาสติคยักษ์ที่จริงแล้วทำมาจากเหล็กล้วนๆ หนักกว่า
8 ตัน ได้แรงบันดาลใจมาจากของเล่นพลาสติครุ่นเก่าลักษณะเดียวกันนี่แหละค่ะ
คริสต์มาสใกล้เข้ามาทกที เริ่มสนุกกับการแต่บ้านรับคริสต์มาส
ของคนที่นี่ แถมน่าจะเป็นการแข่งขันกันระหว่างเพื่อนบ้านว่าใคร
เจ๋งกว่ากัน บ้านที่ถ่ายรูปมานี่โดดเด้งกว่าชาวบ้านเขา อย่างที่เห็น
ตามข้างทางก็ขายต้นคริสต์มาสกันจ้าละหวั่น ส่วนซานตาคอส
ก็ออกมาวิ่งเผ่นผ่าน อาละวาดกันตามถนนพอให้ขำๆ กันเพลินๆ
ภาพหลุมที่เห็นเป็นงานศิลปะจริงๆ อย่าได้สงสัยเลย เป็นงานล่าสุด
ของ เอิรส์ ฟิชเชอร์ ( Urs Fischer) ศิลปินที่กำลังเป็นที่พูดถึงของ
ยุคนี้ งานนี้แกลเลอรี่ Gavin Brown’s Enterprise เสียเงินไป
ประมาณ 250,000 ดอลลาร์เท่านั้น (จ๊ากกกกกกกกกก) เป็นค่าขุด
พื้นแกลเลอรี่ของตัวเองให้เป็นหลุมขนาดใหญ่ แต่ก่อนจะไปถึงนั่น
เราต้องกัมตัวผ่านโพรงเล้กๆ เข้าไปทีละคนให้ความรู้สึกเหมือนว่าเรา
กำลังเข้าไปสู่อีกโลกอย่างเรื่องAlice InWonderland ยังไงยังงั้น ข้่างๆ
ทางเข้ามีป้ายเขียนเตือนไว้ว่า THEINSTALLATION IS PHYSICALLY
DANGEROUS ANDINHERENTLY INVOLVES THE RISK OF
SERIOUS INJURYOR DEATH เข้าไปก็จะเจอห้องแรกที่เห็นยืนอยู่
เป็นห้องเล็กๆ มีหลุมตื้นๆ เหมือนกำลังก่อสร้าง จากนั้นถึงจะเจอห้องใหญ่
ที่มีหลุมขนาด 38 ฟุต x 30 ฟุต ลึก 8 ฟุต กว้างขนาดชนฝาแกลเลอรี่
เกือบทั้งสี่ด้านเหลือเป็นทางเดินให้เดินตามขอบนิดหน่อย
น้องแมวน่ารัก ความสามารถสูง และโค-ตะ-ระ นิ่ง เพราะนั่ง
อยู่บนหัวเจ้าของที่เดินป้วนอยู่แถวโซโห ไม่กลัวคนมากมายที่
เดินชอปปิ้งอยู่รอบๆ เห็นเราแอบถ่ายรูปก็เลยเดินมาถ่ายด้วยแล้ว
ขอเงินไปบอกว่าจะไปเลี้ยงน้องแมว เสียค่าถ่ายรูปไป 1 เหรียญ
สบายใจ
ถ่ายจากอพาร์ทเม้นท์
ฝั่งตรงข้ามเป็นลานจอดรถ
เขาว่าวันพุธนี้หิมะก็จะตกอีกแล้ว
ออกเดินทาง
รู้สึกแปลกเล็กน้อย เพราะครั้งนี้ต้องไปนาน ไม่เคยคิดหรือวาดภาพตัวเอง
มาใช้ชีวิตที่นิวยอร์คกับเขาเลย สนามบินสุวรรณภูมิยังคงวุ่นวายเหมือนเคย
แถมคืนนี้อาจจะมากกว่าทุกครั้งด้วยซ้ำ คิวเดินเข้าเกทยาวเหยียดเพราะมี
การค้นกระเป๋าถือขึ้นเครื่องอย่างละเอียด ใครมีครีม โลชั่น หรือของเหลว
อื่นๆ ต้องเอาใส่ถง Zip Lock ไว้ ส่วนขวดน้ำดื่มต้องโยนทิ้งไปตารมระเบียบ
กว่าจะหลุดมาถึงเกทก็กินเวลาเกือบ 40 นาที จะเข้าเกทก็มีด่านตรวจซ้ำอีกรอบ
นี่มันไม่เชื่อใจกันนี่นา กว่าจะได้ขึ้นเครื่องก็ทั้งเหนื่อยทั้งง่วง ดีที่พี่ที่รู้จักกันกับ
คุณแฟนอัพเกรทให้ไปนั่งชั้น U Class ที่แพงกว่าชั้นประหยัดแต่กว่าบิสสิเนส
สบายกว่ากันเยอะ เสียอยู่อย่างเดียวที่ต้องนั่งแยกกันแต่ไม่เป็นไรเพื่อเห็นแก่ความสบาย
อิ อิ อิ ทำให้ 17 ชั่วโมงสั้นลงทันทีในความรู้สึก ต้องขอขอบคุณมาด้วยนะคะ
ถึงแล้วเฟ้ย!!! อดดีใจไม่ได้ ไม่มใช่แค่เพราะถึงแล้วอย่างเดียวแต่เหตุผลหลักคือ
จะได้ออกจากเครื่องบินแคบๆ ซะที แต่ถึงแล้วก็เหมือนไม่ถึงเพราะกว่าจะผ่านด่าน
ตรวจคนเข้าเมืองยาวเหยียด กว่าจะฉอเลาะเจ้าหน้าที่ ก็เป็นชั่วโมง ส่วนหมูแผ่น
หมูกรอบ ที่อุตส่าห์แอบแฝงเอาเข้าไปก็ไปกองในถังขยะ ดีที่กุนเชียงสุดโปรดรอด
เงื้อมมือ Custom มาได้ เรียกว่าสวรรค์ยังเมตตา
ความเห็นล่าสุด