You are currently browsing the monthly archive for ตุลาคม 2007.
เคยเห็นเมืองที่งอกขึ้นมาจากทะเลมั้ย นั่นล่ะเวนิซในความรู้สึกฉัน
แต่ก่อนจะได้เห็นเวนิซฉันต้องผจญกับกระบบเรือโดยสาร
สบายๆ สไตล์อิตาเลียนซะก่อน เห็นเวนิซอยู่ลิบๆแค่ข้ามทะเลไปเท่านั้น
วิธีที่จะข้ามจากเวนิซเมนแลนด์ไปที่เกาะเวนิซมี 3 วิธี
1.คือนั่งรถบัสจากสนามบินข้ามไปทางสะพานที่เชื่อมระหว่างเมนแลนด์กับเกาะ
2.นั่งเรือโดยสาร (Aliliaguna waterbus) 3. นั่งเรือแท๊กซี่
ฉันเหมาเอาเองว่านั่งเรือโดยสารคือวิธีที่ง่ายที่สุด
หลังจากจ่ายเงินไปคนล่ะ 12 ยูโร เสียเวลารอเรือ 2 ชั่วโมง
ไม่ใช่ไม่มีเรือนะแต่แย่งเขาขึ้นไม่ทัน ก็ชักชวนกันว่าจะตัดใจไปขึ้นเรือแท๊กซี่
มันจะแพงสักแค่ไหนกัน เดินเข้าไปถามพร้อมยื่นชื่อโรงแรมให้ดู
ชายอิตาเลียนเงยหน้าขี้นมาบอกหน้านิ่งๆ ว่า สองคน 100 ยูโร
สองคนนี้เลยสวัสดี ลาก่อน ลากกระเป๋าไปยืนรอในโป๊ะเรือโดยสาร
ที่โยกเยกขึ้นลงสู้คลื่น แน่นขนัดไปด้วยนักท่องเที่ยว
ยอมเวียนหัวอ้วกพุ่งดีกว่าเสียเงิน 100 ยูโร
Read the rest of this entry »
ฟังเพลงนี้แล้วจี๊ดดดดดดด(เห็นน้องๆ ชอบใช้คำนี้กัน เลยเอาบ้าง)อีกครั้ง
หลังจากที่เคยจี๊ดมาแล้วเมื่อหลายปีก่อนกับคนละเวอร์ชั่นกัน
Read the rest of this entry »
เดินกลับจากตลาดแล้วป้ายนี้กระแทกตาเข้าอย่างจัง
สังเกตได้จากการเน้นคำแล้วรู้เลยว่า
หน้าบ้านนี้ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง
และเจ้าของบ้านกำลังจะบอกว่า
“ฉันหมายความตามนั้นจริงๆ นะเฟ้ย
เพราะงั้นถ้ากล้าก็ลองดู”
เมื่อความอดทนไม่ช่วยอะไร ก็คงต้องใช้วิธีนี้ล่ะ
เดินผ่านป้ายนี้ออกจะบ่อย
แต่เพิ่งจะเห็นความพิเศษ
ก็วันนี้เอง
เจอร้านนี้ที่ซอยคอนแวนต์สีลม เห็นฟอนท์นี้ที่หน้าร้านก็อดยิ้มให้กับความกุีกกิ๊กของคนออกแบบฟอนท์ไม่ได้ ทุกรายละเอียดไม่มีการละเลย ไม่ว่าจะเป็นหัวตัวอักษรที่เป็นหัวห่าน ส่วนความโค้งของปีกที่เอามาใส่ไว้ที่ปลายของตัวอักษร รู้สึกว่าเป็นฟอนท์ที่ลงตัวและเอามาใช้ได้อย่างสนุก เหมาะมากๆ
คิกขุถูกใจชอบจริงๆ
วันนี้การตื่นตัวเรื่องโลกร้อนไม่ได้เป็นแค่กระแส
แต่เป็นเรื่องที่มนุษย์ตัวแสบอย่างพวกเราต้องช่วยกันรับผิดชอบ
**เจนีน เบนยัส จากเว็บไซต์ biomimicryinstitue.org
เพิ่งได้อ่านบทความเกี่ยวกับเรื่อง ‘Biomimicry’
แล้วชอบแนวความคิดของเขามาก ครั้งแรกก็ถามตัวเองเหมือนกันว่า
แล้วไอ้ Biomimicry เนี่ยมันคืออะไร คำว่า Bio หมายถึง ชีวิต
ส่วนคำว่า Mimesis แปลว่า เลียนแบบ คำว่า Biomimicry
เป็นคำที่ เจนีน เบนยัส (Janine Benyus ไม่แน่ใจค่ะว่านามสกุล
ออกเสียงยังไง ถ้าผิดต้องขออภัย) เป็นผู้บัญญัติขึ้นมา เธอเป็นผู้ก่อตั้ง
The Biomimicry Institue ที่เปลี่ยนแปลงความตั้งใจดีมาเป็น
การกระทำที่เห็นผล นั่นก็คือการศึกษาสิ่งดีๆ จากธรรมชาติ
จากนั้นก็เลียนแบบการออกแบบของธรรมชาติเพื่อนำมา
สร้างสิ่งที่นอกจากจะเป็นประโยชน์แล้วยังช่วยแก้ปัญหาต่างๆ
ให้กับมนุษย์ด้วย อย่างเช่น
+ ได้ตื่นแต่เช้า ไฟดับปั๊บแอร์ตัดปุ๊บตั้งแต่เก้าโมงเช้าวันอาทิตย์ จากแผนเดิมที่จะนอนกินบ้านกินเมือง ร้อนนักตื่นซะเลย
+ ได้หม่ำอาหารเช้าแบบมีคุณภาพ เพราะตื่นมาทันกินข้าวเช้าที่ไม่ใช่ข้าวเที่ยง สนองนโยบาย(ของตัวเอง) กินข้าวเช้า เพื่อสุขภาพที่ดีกว่า
+ ผ้าค้างปีที่ผลัดมาทุกอาทิตย์ว่า “ขอดู Prison Break แผ่นนี้จบแล้วจะไปทำ” หรือ “ไปเดินเล่นแป๊บเดียว เดี๋ยวมา” หรือ “โห…เมฆฝนดำปี๋ ซักไปก็ไม่แห้ง อย่าซักดีกว่า” วันนี้ก็ได้ซักเสียที
+ เก็บกวาดห้องนอนที่สุมไปด้วยของตั้งแต่ก่อนไปเที่ยว จนกลับมา จนออกจากงาน กว่าจะดูเป็นห้องนอนที่คุ้นตาก็เล่นเอาเหนื่อย
+ ได้ฤกษ์นอนกลิ้งอ่านหนังสือที่ซื้อมากองโตจากงานสัปดาห์หนังสือซะที ไม่งั้นเป็นต้องนอนอืดดู DVD 3 เรื่องซ้อนจนค่ำ
+ มีเวลาเหลือให้จัดการสมุดบันทึก หลังจากว่างและเว้นมานาน เพราะมัวหมกมุ่นอยู่กับโลกของอินเตอร์เน็ต กลับไปใช้มือวาดๆ เขียนๆ แทนพิมพ์บ้างก็ดี
กว่าไฟจะมา ก็เป็นวันอาทิตย์แสนดีที่ยาวอย่างเหลือเชื่อ
ฟ้าร้องส่งเสียงดังสนั่นทำฉันตกใจตื่นตั้งแต่ตี 3 นอนฟังเสียงฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง คิดในใจก่อนหลับไปอีกครั้งว่า เออ ดีตกลงมาเยอะๆ พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องตก เก้าโมงเช้าฝนยังตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา สิบโมงยังไม่หยุดกระหน่ำ แสงแดดจ้าเมื่อวานหนีไปซ่อนอยู่ที่ไหน ตัดใจยอมเปียกเพื่อเวนิซเบียนนาเล่ (Venice Biennale)
เวนิซเบียนนาเล่เนี่ยเขาจัดกันทุก 2 ปี ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 52 แล้วล่ะ ภายใต้ชื่องานว่า ‘Think with the Senses – Feel with the Mind. Art in the Present Tense.’ โดยมี โรเบิร์ต สตอรร์ (Robert Storr) เป็นไดเรคเตอร์ ครั้งแรกเขาจัดกันมาตั้งแต่ปี 1895 นู้นนน ก็เป็นร้อยปีแล้วถือว่าเป็นงาน Art Exhibition ที่ใหญ่ที่สุดงานหนึ่งของวงการศิลปะโลก เวนิซฟิลม์เฟสติวัลเองก็เป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ด้วย สถานที่จัดงานก็มีอยู่ 2 ที่ใหญ่ๆ คือ Giardini และ Arsenale ซึ่งสามารถเดินหากันได้ไม่ยาก แต่ที่ยากเพราะเจ้าพายุที่บุกอิตาลีนี้ตากหาก ที่ทำให้ทั้งหนาว ทั้งเปียก ทั้งแฉะ เจ้ารองเท้าคู่เก่งก็ดันมาสีตกใส่เท้าซะอีก แต่ก็สู้วะ
วันนี้ทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้าย
ไม่น่าเชื่อว่า 4 ปีจะผ่านไปเร็วขนาดนี้
ยังจำวันแรกที่มาทำงานที่นี่ได้
โห!!! นี่เราเอาตัวมาพัวพันกับแผนกอะไรหว่า
เพิ่งจะ 5 โมงเย็นก็ส่งเสียงดัง ทั้งเปิดเพลงเสื่อม
ตลกลามก ด่ากัน เถียงกันเหมือนตลาด
บางคนหน้าตาดูไม่รับแขก แต่บางคนแค่หน้าแปลก
ส่วนบางคนนิสัยโคตรแปลก
แล้วเวลาก็ช่วยพิสูจน์ว่า สิ่งที่เห็นไม่ใช่สิ่งที่เป็นเสมอไป
จากผู้ร่วมงาน เปลี่ยนมาเป็นเพื่อน มาเป็นพี่ มาเป็นน้อง
คนที่ช่วยกันฟันฝ่าอุปสรรค คนที่อยู่เคียงข้างกันยามลำบาก
คนที่ภูมิใจกับความสำเร็จร่วมกัน…
เพิ่งอ่านบล็อกของคุณนิ้วกลมที่บอกว่า
“อยู่ให้เขาหัวเราะ จากให้เขาร้องไห้”
คิดว่าฉันก็ทำได้อย่างที่คุณนิ้วกลมบอก อยู่ก็ทำให้เขาหัวเราะ
จากก็ทำให้เขาร้องไห้ด้วยความดีใจที่ไปได้เสียที 555
ทำเป็นขำ แต่ก็เศร้านะ
ถึงเศร้าแต่ก็รู้ว่า “เพื่อน” ไม่ว่าอยู่ที่ไหนเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน
ความเห็นล่าสุด